← Post-Merger Integration Office
Waarom Synergieën Laat Lopen, En Hoe Ze Realistisch te Voorspellen
Synergieën duren doorgaans langer dan gepland omdat ze worden geraamd op theoretisch potentieel in plaats van organisatorische haalbaarheid, en de eerste vertraging zelden in het plan wordt verwerkt, waardoor het schema geen ruimte heeft voor de tegenslag die vrijwel altijd ergens opduikt. Dealmodellen gaan er meestal van uit dat synergieën soepel worden uitgevoerd zodra de deal sluit; de realiteit van het samenvoegen van systemen, mensen en processen van twee organisaties is zelden zo schoon.
De kloof tussen theoretische en organisatorische haalbaarheid
Een synergie die eenvoudig oogt op een spreadsheet, twee inkoopfuncties combineren, twee systemen consolideren, hangt vaak af van tientallen kleinere organisatorische besluiten die nooit zijn gemodelleerd: wiens proces wint, welke contracten heronderhandeld moeten worden, wie de gecombineerde functie bezit. Elk daarvan is een kleine vertraging; samen tellen ze op tot een grote.
Wat een realistische synergiebasislijn daadwerkelijk bevat
Een bron, eigenaar, tijdlijn en toetsbare aanname voor elke synergie, onderhouden op een vast reviewritme in plaats van alleen herzien als iemand ernaar vraagt. De toetsbare aanname telt het meest, het is wat u op elk moment precies laat zeggen wat waar zou moeten zijn wil de synergie nog op koers liggen.
Hoe u de vertraging inbouwt die iedereen al aan ziet komen
In plaats van te doen alsof er geen vertraging komt, bouw een bewuste buffer in de tijdlijn voor tenminste de twee of drie grootste synergieën, en benoem vooraf wat het gebruik ervan in gang zou zetten. Dit levert een geloofwaardiger voorspelling op dan een schone tijdlijn waar niemand echt in gelooft.
De deal these vertelde waar de waarde zat. Heeft iemand dat vertaald naar wat er echt moet veranderen?
Wij vertalen de deal these naar een Day 1-plan, een Day 100-plan en een integratiekantoor dat de gekochte waarde beschermt, inclusief de mensen die haar dragen.